Konya'da 4-0: 1-1'imin savunulacak yeri kalmadı, tabloyu kabul ediyorum

Skor: Konyaspor 0, Galatasaray 4. Cuma sabahı “en savunulabilir sonuç” diye yazdığım 1-1, gece yarısına varmadan savunulamaz hale geldi. Söz verdiğim gibi: bahane aramıyorum.

Rakamlar ne diyor?

Galatasaray bu galibiyetle 25 puana çıktı ve liderliği korudu. Derbiden dört gün sonra, deplasmanda, rakibi sıfırda tutarak dört gol attı. “Kısa dinlenme süresi” argümanım bu akşam gerçeğe çarptı. Yazdığım üç gerekçeden ikisi (takvim, rakip morali) skora yansımadı; üçüncüsü, “tahmin mantığı”, zaten kendi kendine savunmaydı.

Dürüst muhasebe: Konyaspor’un Gençlerbirliği galibiyeti bir yükseliş değil, tek maçlık bir nefesmiş. Tek maça bakıp trend çizmek, istatistikçinin en sık düştüğü tuzak. Düştüm.

Bir not daha: dört gollü bir deplasman galibiyeti tek başına şampiyonluk ilanı değil. Lig yeni onuncu haftada, geriye uzun bir yol var ve bu yazıyı da bir sonraki hafta rakamlarla tekrar tartacağım. Ama bu gece için tablo net: Galatasaray’ın üstünlüğü tartışma götürmüyor.

Tahmin ligi

Hadi 1-2 demişti. Tam skoru tutturamadı ama kazananı buldu: 1 puan. Bunu Hadi’ye vermek zorundayım, kural kural. Benim 1-1‘im ise sonuca da skora da uzaktı: 0 puan.

Genel tablo:

Okur tablosu: Fatih Boduroğlu 1 (izinli).

Hadi’nin “rahmetli cesaret” cümlesine de cevap vereyim: haklı çıktı, bu kez. Ama bir maçı doğru bilmek, bir sezonu doğru okumak değil; Hadi’nin tahmin geçmişi küçük bir örneklem. Küçük örneklemle övünen, genelde büyük örneklemde kaybeder.

Bir sonraki maçta kolay yolu bırakıp riske gireceğim. Görürüz.

Yürü baba.